Vivat Blogs

Ondertussen hebben we onze stage al hervat. Nu in het CHU (het universitair ziekenhuis) en het verschil met het districtshospitaal hebben we direct mogen merken! We hebben iets minder lang moeten wachten op onze eerste dag (bijna 3u ipv 6u) al waren de verantwoordelijken weer niet op de hoogte van onze komst (ondanks een brief van de unief) en was het een heel geregel om dat in orde te krijgen…Ik stond deze week op de hospitalisatie van pediatrie en daar komt ook de spoed van pediatrie toe… heb echt al wat serieuze pathologie gezien…. Echt dingen die ik nog nooit gezien had in België. Serieus zieke kinderen, wel triestig soms. Ook voor de eerste keer gewerkt tot 18u (=record!)! En ja we hebben 1 keer per week wacht… zonder recup… dwz dat ik ‘s morgens begin en ik de dag nadien pas in de namiddag naar huis terug mag…zeer lange dagen dus. Mijn eerste wacht was woensdag. En twas druk. Heb tot 24u bezig geweest. Patiënten komen op de ‘spoed’ van pediatrie toe en ik moest dan het verhaal noteren, wat vraagjes stellen en klinisch onderzoek doen. Dan moest ik de patiënt voorstellen aan de assistent van wacht die dan kwam kijken en de consultatie afrondde. Eigenlijk geen echt urgente dingen: veel bronchiten, snotvallingen, buikpijn,… dus wel wat frustrerend om dat ’s avonds laat te krijgen. Tegen half 1 in mijn bed gekropen en een briefje gelegd in welke kamer ik lag, de verpleegster lag nl te slapen op haar stoel (dat kunnen ze hier wonderwel goed). Blijkbaar had ze dat niet gevonden want ze heeft me s nachts niet wakker gemaakt, gelukkig, want heb echt zeer slecht geslapen. Om half zeven ben ik dan eens gaan kijken en mocht alweer direct in actie schieten, was echt vermoeiend… . Echt raar eigenlijk, de urgenties van pediatrie is een zaal waar de erg zieken liggen die continu in het oog gehouden moeten worden of veel zorg nodig hebben, maar daar komen ook de urgenties toe (ook s nachts) en daar zit ook continu verpleging. Heel de nacht door brandt daar licht en kan er wel eens lawaai zijn (kinderen die geprikt worden, onderzocht worden, spoedgevallen,…) dus niet echt prettig voor de kinderen die daar liggen, lijkt mij, maar dat is hier heel normaal... niemand klaagt, en slapen kunnen ze precies in alle omstandigheden. Op het einde van de week was het eigenlijk rustig en kon ik niet heel veel meer doen, maar toch interessant om de patiënten wat op te volgen en te zien evolueren , jammer genoeg niet altijd in de goede zin. Zaterdagavond mochten we mee naar een trouwfeest! En dan nog wel van een Belg met een Kameroenese, als dat geen toeval is! Het was een vriend van Pierre, ook een Roland, die de vrouw kende, was uitgenodigd voor de trouw en gevraagd heeft of we mee mochten. Afgesproken met Pierre om 20.30u, dus wij uiteraard klaar om 20.30, en ja wachten maar…uiteindelijk zijn we pas om 22.30u aangekomen op de trouw. We zijn daar als laatste toegekomen en werden serieus nagekeken, gênant dus (we denken dat onze vrienden al wat pintjes gedronken hadden en daarom serieus te laat waren). Soit, aangekomen bleek dat het feest nog niet begonnen was. We hopen dat ze niet wachten tot iedereen er is, want 5 minuten nadat we zijn toegekomen begon het feest: intreden van bruid en bruidegom, aanschuiven aan het buffet (het eten was uiteraard allemaal al koud: ook de frieten..), openingsdans, dansfeest,… Op zich niet zo veel verschil met een huwelijksfeest van bij ons alleen uiteraard minder chique, het gaat er allemaal wat losser aan toe. De bruidegom was een al iets oudere man (met snor en bierbuikje) uit Brussel die zijn geluk in Afrika is komen zoeken. Ze gaan wel in België wonen. Buiten de bruidegom en wij waren er geen ander blanken, met als gevolg dat we weer veel bekijk hadden. Na de openingsdans nodigen ze 6 mannen en 6 vrouwen uit om samen met de bruid en bruidegom te komen dansen… ja en wie hebben ze der uitgepikt…Moi…Mocht ik daar met Pierre gaan dansen bij de bruid en bruidegom zonder dat ik die mensen kende, gewoon omdat ik blank was uiteraard. En het publiek maar roepen. Gelukkig kwam er al snel veel volk meedansen. We hebben ons nog wel geamuseerd maar werden weer zeer veel benaderd. Een blanke is hier precies zeer speciaal. De avond is jammer genoeg in mineur geëindigd. We snappen nog altijd niet goed wat er exact gebeurd is maar we zijn plots zeer snel in een taxi moeten springen. Het had te maken met een dronken man die bier gesmeten of gemorst heeft op 1 van onze vrienden waarop een andere is beginnen provoceren of vechten (heb het eigenlijk zelf niet gezien). Blijkbaar had onze aanwezigheid er toch ook iets mee te maken. Als we dan snel vertrokken kwam er ineens veel volk buiten en mochten we precies niet vertrekken, weer veel geroep. We zijn dan snel in een taxi gesprongen en zijn we snel kunnen vertrekken. Spannend allemaal maar helemaal niet tof. Het is hier sowieso wel moeilijk om uit te maken of 2 mensen nu ruzie aan het maken zijn of gewoon met elkaar aan het praten zijn, want voor ons lijken veel gesprekken op ruzies terwijl ze dat vaak niet zijn. We konden dus echt niet volgen. Soit, we zijn veilig thuis geraakt. En we worden echt wel goed beschermd door onze vrienden, ze zien af met ons ! Allé we hebben dan toch een (half) Afrikaans huwelijk meegemaakt! Maar tzou toch eens fijn zijn om dat allemaal mee te maken als zwarte, zou wat gemakkelijker zijn denk ik. Kan ik jullie nog jaloers maken met het feit dat ik hier in short/rok en t shirt kan rondlopen en het enkel nog warmer kan worden? Veel groetjes! Tine