Vivat Blogs

De bel ging en ik liep naar Suzy.
‘Ik heb nu gym?’ vroeg ik aan haar en ze knikte.
‘Ik zie je bij lunch?’ vroeg ze aan mij.
‘Ja, natuurlijk.’ Lachte ik en we liepen allebei een andere kant uit. Ik zocht mijn weg naar gym. Ik liep tegen iemand aan in het midden van de gang.
‘Sorry, ik ben laat.’ Riep hij. Hij ging recht staan en ik zag dat hij de jongen was die me in de bus had zitten aanstaren. Hij liep verder zonder “sorry” te zeggen. Ik keek hem na terwijl ik op de grond lag. Vreemd. Iemand hielp me recht, het waren Mike en Jersey.
‘Je hebt gym samen met ons.’ Lachte Jersey terwijl Mike me recht hielp.
‘Owh, echt? Cool.’ Lachte ik.

‘Daar zijn de meisjes kleedkamer.’ Zei Jersey terwijl hij en Mike naar de jongens kleedkamer gingen. Ik liep naar binnen en ik kende niemand. Ze keken me allemaal aan alsof ik van een andere planeet was. Ik haatte het echt om me om te kleden met andere mensen er bij. Het voelde als een lesbische show. Ik kreeg van de Coach een paar kleren. Een zwarte short met een wit shirt. Ik moest de eerste les nog niet meedoen. God, dankje. Ik liep samen met de andere meisjes naar buiten. 1 van de meisjes was zo vriendelijk om naar me toe te komen.
‘Heey, ik ben Hayley.’ Zei ze vriendelijk. Hayley had vuurrood haar wat haar witte huid prachtig stond.
‘Hii, ik ben Cassadee. Echt je haar is geweldig.’ Zei ik haar en ze moest lachen.
‘Ik wilde juist hetzelfde zeggen over jou. Geen enkel meisje op deze school kleur haar ,haar speciaal. Wij zijn echt origineel.’ Lachte ze en ik lachte met haar mee.
‘Ja, je hebt of je hebt het niet.’

‘Inderdaad. Ga je mee gymmen?’ vroeg Hayley aan mij.
‘Ik weet het niet. Het is niet dat ik zo geweldig in sport ben.’ Bekende ik.
‘Geen enkel meisje is goed in sport. Doe toch lekker mee.’ Smeekte ze en ik gaf toe.
‘Okay, alleen omdat jij het bent.’ Zei ik haar en ze lachte. We liepen samen het veld op en de coach keek me goedkeurend aan.
‘Wel we gaan vandaag korfballen. Ik wil 2 teamleiders.’ Begon de coach ze keek rond en zei ‘Cassadee en Ryan.’ Ik zuchtte luidop.

‘Kom, Cassadee. Jij mag als eerste kiezen.’ Ik zuchtte en keek rond. Ik zag Hayley op en neer wippen ze wilde dat ik haar als eerste ging kiezen en dat zou ik zeker doen.
‘Hayley.’ Zei en ze juichte. ‘LOSEEERSS’ zei ze tegen de andere meisjes.
‘Hou je in Hayley.’ Fluisterde ik lachend naar haar. Ryan koos een jongen die Zach heette en daarna was het weer mijn beurt. Probeer jij maar een team samen te stellen met mensen waarvan je de namen niet eens kent. Uiteindelijk fluisterde Hayley een naam in mijn oor en de arme stakker zat in mijn groep. Onze groep had het spel van Ryan en zijn team verloren.
‘Goed gespeeld, Cassadee.’ Zei Ryan en hij schudde mijn hand.
‘Dankje, maar jullie zijn gewoon beter.’ Lachte ik naar hem.
‘Dat is niet waar, jullie hebben maar met 1 punt verloren.’ Zei Ryan en ik moest lachen.
‘Kom je nog, Cassadee. We gaan ons omkleden.’ Riep Hayley en ik riep dat ik ging komen.
‘Dag Ryan.’ Zei ik en ik liep naar Hayley. Ryan zei nog snel gedag en hij liep naar de jongenskleedkamer. Ik kwam aan bij Hayley en we liepen samen naar de kleedkamer.
‘Ik kom bij jou zitten bij lunch.’ Lachte Hayley.

‘Okay. Lijkt me leuk, maar er zijn nog een paar andere mensen met wie ik aan een tafel wil zitten. Vind je dat erg?’ vroeg ik bezorgd aan haar.
‘Natuurlijk niet. Hoe meer zielen hoe meer vreugde.’ Zei ze lachend en we liepen de kleedkamer uit. Ze leidde me naar de toog met al het eten en ik was blij dat er een gewone boterham lag. Hayley nam het warm eten en keek er vies naar.
‘Het eten zal ook nooit lekker worden.’ Zei ze teleurgesteld.
‘De boterham ziet er nog… redelijk uit.’ Zei ik en ik bestudeerde mijn boterham eventjes en ik zag al meteen dat het er vies uit zag.
‘Je maakt een grapje zeker?’ vroeg ze lachend aan mij en ik knikte lachend een ja.
‘Cassadee.’ Zei Suzy die naast me kwam lopen.
‘Hé, Suus.’ Zei ik lachend.

‘Hayley, lange tijd niet meer gesproken.’ Zei Suzy tegen Hayley en Hayley lachte en gaf Suzy een high five.
‘Kom laten we bij Kara en Ryan gaan zitten.’ Zei Suzy en we volgden haar allemaal.
‘Hé, Cassadee.’ Lachte Kara en ik knikte. Kara zat naast Ryan ze zaten zo dicht bij elkaar dat ik meteen door had dat ze een koppel waren.
‘Heey, Kara.’ Zei ik lachend en ik ging zitten. Hayley kwam naast mij zitten en Suzy ging over mij zitten. Er kwam een jongen naast Hayley zitten ik kende zijn naam niet maar zijn hoofd had wat weg van een ananas.
‘Josh.’ Zei Hayley opgewonden en ze gaf hem een kus. Hayley had blijkbaar ook een vriendje.
‘Ik ben Josh.’ Stelde Josh zich voor aan mij en ik lachte.
‘Ik ben Cassadee.’ Mike en Jersey kwamen aangelopen en kwamen naast me zitten.
‘Cassadee.’ Zei Jersey blij en hij stal mijn kerstomaatje.
‘Ryan, vanavond repetitie?’ vroeg een jongen met blonde krullen.
‘Ja, bij mij of jouw thuis?’ vroeg de Ryan aan hem.

‘Laten we maar bij jouw repeteren.’ Lachte hij en hij keek naar mij en hij glimlachte.
‘Ik ben Zach. Wat is jouw naam?’ vroeg hij aan mij.
‘Cassadee. Zitten jullie in een band?’ vroeg ik aan hem en Ryan.
‘Ja, All Time Low. Nu betekenen we nog niet veel maar later zal je veel van ons horen.’ Zei Zach enthousiast.
‘Je zal later veel van Paramore horen.’ Lachte Hayley.
‘Speel jij ook al in een band?’ vroeg ik aan Hayley.
‘Ik zing eigenlijk.’ Bekende ze. ‘Ik heb geen nut in de band.’ Lachte ze.
‘Hayley, je weet dat jij het belangrijkste bent.’ Zei een jongen die naast Josh ging zitten.
‘Jeremy, gaan we morgen repeteren bij Taylor?’ vroeg Hayley aan hem.
‘Ik hoorde mijn naam.’ Lachte Taylor toen hij naast Suzy ging zitten.
‘Ja, morgen repetitie bij Taylor.’ Zei Hayley met de nadruk op Taylor.
‘Ja, dat is goed.’ Zei Jeremy. Op dat moment volgde ik het gesprek al niet meer goed en keek ik naar al de leerlingen die stonden te wachten op hun eten. Er kwamen 2 jongens aan die met elkaar aan het vechten waren.

‘Wie zijn dat?’ vroeg ik aan Suzy terwijl ik wees naar de 2 jongens die nu op de grond lagen van het lachen.
‘Dat zijn Alex en Jack.’ Antwoordde Suzy met een rare ondertoon in haar stem. ‘Het zijn 2 gekke bij elkaar.’ Vervolgde ze.
‘En ze zitten in onze band.’ Zei Zach en ik moest lachen.
‘Wel, succes. Wat spelen ze?’ vroeg ik aan hun.
‘Jack speelt gitaar en Alex zingt en speelt gitaar.’ Vertelde Ryan. Ik lachte en keek weer hun kant op. Ik zag opeens dat de jongen die me raar zat aan te staren bij de 2 jongens op de grond lag. Nog erger zelfs hij was 1 van de 2 jongens.
‘Wie is Jack en wie is Alex?’ vroeg ik aan Hayley.
‘De jongen met zwart haar en dat stuk blond, die op een stinkdier lijkt dat is dus Jack.’ Vertelde Hayley aan mij.

‘De andere is Alex. De jongen met bruin haar en wat blond er tussen geverfd.’ Zei Kara. Alex was de persoon die me altijd raar aankeek en hij had tegen me gelopen in de gang. Het is misschien stom van me maar ik herkende hem van ergens, maar ik kon er verder niet over doordenken want ik voelde opeens 2 handen voor mijn ogen.

‘Rara, wie ben ik?’ vroeg de stem en ik herkende hem meteen.
‘Sa-sa.’ Riep ik opgewonden en ik sprong recht.
‘Kassa! Al een leuke eerste dag gehad?’ vroeg hij aan mij.
‘Ja, eigenlijk wel. En jij?’ vroeg ik aan hem.
‘Ja, ik wilde je eventjes vertellen dat ik bij andere mensen aan tafel ga zitten maar ik zie dat jij dat idee ook al had.’ Lachte Sam en hij gaf me een snelle knuffel.
‘Dag vrienden van Cass.’ Zei Sam en hij verdween. Ik zag ze me allemaal vreemd aankijken.

We liepen samen naar Frans. Suzy had al iemand om naast te zitten tijdens Frans dus ik ging ergens anders zitten. De plaats dat de leerkracht me aanwees. Ik zat naast een jongen met een lippiercing.
‘Hii, ik ben Cassadee.’ Zei ik toen ik naast hem ging zitten.
‘Mike.’ Zei hij terwijl hij een hand op stak. Ik lachte en hij lachte ook. De les Frans begon en omdat Frans het stomste vak op de wereld is kon ik helemaal niet opletten. Het kwam misschien ook door Mike. Hij had al zoveel honger en dat na nog maar 2 uur school. Zijn maag rammelde de hele les door.
‘Dude, heb je echt zoveel honger?’ vroeg ik fluisterend aan hem.
‘Ja, vandaag is het alleen erger want ik had maar 1 kom cornflakes als ontbijt.’ Lachte hij.
‘Dude, ik had alleen 1 toast op van morgent.’ Lachte ik.
‘Niet moeilijk dat je zo dun bent.’ Lachte Mike.
‘Misschien.’ Zei ik fluisterend.
‘Wat is je volgende les?’ vroeg Mike en ik keek naar mijn rooster.
‘Muziek.’ Zei ik zacht.

‘Cool, ik ook. Moet ik met je meelopen?’ vroeg hij aan mij en ik haalde mijn schouders op.
‘Ik denk dat Suzy me al gaat brengen. Je kan meekomen, lijkt me cool.’ Zei ik tegen hem.
‘Ja, misschien.’ Zei Mike mysterieus. Ik had het gevoel dat hij en Suzy niet elkaars beste vrienden waren, maar ik was er nog maar een paar uur dus ik zal nog geen vragen stellen. De bel ging. Wat was ik blij dat de volgende les muziek was. Mike vertrok meteen naar buiten en ik bleef nog eventjes zitten.
‘Heey, Cass.’ Zei Suzy en ik lachte.
‘Klaar voor muziek? Waarschijnlijk moet je zingen zodat hij je stem kent.’ Lachte ze.
‘Owhnee? Echt damn.’ Zuchtte ik. ‘Ik hou wel van zingen, maar niet voor iedereen. Is de klas groot?’ vroeg ik bezorgd aan haar.
‘Nee, we zijn maar met 22 bij muziek.’ Stelde ze me gerust.
‘Shit, dat is al meer dan genoeg.’ Mompelde ik en Suzy lachte.
‘Kom laten we gaan.’ Zei ze en we liepen het Frans lokaal uit op weg naar muziek. Er kwam een meisje naar Suzy gelopen.

‘Heey, wie is dit?’ vroeg ze aan Suzy.
‘Vraag het haar zelf.’ Zei Suzy toen ze met haar ogen rolde.
‘Hii, ik ben Kara. Wie ben jij?’ vroeg ze aan mij en ik lachte.
‘Ik ben Cassadee. Heb je ook muziek?’ vroeg ik aan haar.
‘Yeah, ik hoop dat je goed kunt zingen.’ Lachte ze en ik lachte nerveus met haar mee.
‘Zingen is cool, maar al meteen op de eerste dag, dat zie ik niet echt zitten.’ Bekende ik.
‘Ja, ik begrijp het wel.’ Zei Kara. We kwamen aan bij het muziek lokaal en Kara en Suzy liepen naar binnen maar ik bleef staan. Ik had echt geen zin om te zingen, niet nu in ieder geval. Ik voelde iemand tegen me aanlopen.
‘Waarom blijf je nu staan?’ vroeg de stem verbaasd.
‘Sorry, ik heb gewoon geen zin om te zingen.’ Bekende ik.
‘Waarom zou je nu moeten zingen, alleen nieuwe moeten zing…’ hij stopte abrupt.
‘Ja. Dat is mijn probleem.’ Bekende ik tegen hem.
‘Oowhja, nieuw. Kom ga gewoon naar binnen. Het zingen is zo erg nog niet, je kan kiezen welk lied je mag zingen.’ Stelde hij mij gerust en ik was blij dat hij tegen me gelopen was. Ik draaide me om en ik zag dat het een jongen was met zwart piekjes haar. Maar niet zo het kleine jongenachtige piekjes haar dat met gel is gedaan. Nee van hem was met haarlak gedaan en de piekjes waren veel langer, maar niet zoals Bill van Tokio Hotel.

‘Jersey.’ Lachte hij en hij stak een hand uit.
‘Cassadee.’ Zei ik en ik schudde zijn hand.
‘Cassadee, waar ben je?’ riep Suzy.
‘Ik ben hier, Suus.’ Lachte ik en ze kwam buiten gelopen.
‘Ik dacht al dat je was gaan vluchten.’ Lachte ze.
‘Dat was optie 2, de eerste was plotseling dood vallen.’ Lachte ik. We liepen allemaal naar binnen en ik liep naar voor naar de leerkracht. Ik gaf hem mijn rooster en hij tekende het.
‘Nieuw he?’ zei hij terwijl hij mij bestudeerde. Het voelde nogal ongemakkelijk.
‘Ja, meneer.’ Zei ik.

‘De hele klas is er, dus je mag zingen.’ Lachte hij opgewekt.
‘Moet dat echt meneer?’ vroeg ik aan hem.
‘Ja, kies maar een lied dat je goed kan zingen en zing het.’
‘Mag het een zelf geschreven lied zijn?’ vroeg ik aan hem.
‘Dat is zelfs nog beter.’ Lachte hij opgewekt.
‘Shhstt, stil klas. Cassadeega gaat zingen.’ Suste hij de klas tot stilte.
‘Cassadee, meneer.’ Corrigeerde ik hem maar hij keek me aan van begin nu maar gewoon.
‘Okay, het noemt dus “6 months”.’ Begon ik ongemakkelijk.
Everything you say
Every time we kiss I can't think straight
But I'm ok
And I can't think of anybody else
Who I hate to miss
As much as I hate missing you

En ik stopte met zingen maar de leerkracht keek me aan van ‘ga verder meid’.

Months going strong now
And no goodbye
Unconditional, unoriginal
Always by my side
Meant to be together
Meant for no one but each other
You love me
I love you Harder so
Everything you say every time we kiss I can't think straight
But I'm okay
And I can't think of anybody else
Who I hate to miss
As much as I hate missing you
So please give me your hands
So please give me a lesson on how to steal
Steal a heart as fast as you stole mine
As you stole mine
Oh and everything you say
Every time we kiss I can't think straight
But I'm okay

Ik had gedaan met zingen en iedereen applaudisseerde. Suzy keek me bewonderend aan.
‘Dat was prachtig, Cassadee.’ Zei de leerkracht en ik bloosde. Ik zag Mike en Jersey naar me kijken en druk praten met elkaar. Suzy en Kara keken me allebei bewonderend aan en staken hun duimen naar me op.
‘Ga maar zitten, Cassadee. Naast Taylor bijvoorbeeld.’ Zei de leerkracht en hij wees naar de lege plek naast Taylor. Hij was een jongen met kort krullend haar hij had een lippiercing en een oorbel. Kortom hij zag er echt cool uit.

‘Heey. Je kunt echt bangelijk zingen.’ Zei Taylor tegen mij en ik bloosde.
‘Yeah, dankje.’ Zei ik lachend.
‘Heb je dat lied zelf geschreven?’ vroeg hij aan mij.
‘Ja, dat was het eerste lied dat ik eigenlijk helemaal heb afgeschreven.’ Bekende ik.
‘Cool.’

‘Schrijf jij ook liedjes? Of speel je een instrument?’ vroeg ik aan hem.
‘Ik schrijf soms wel iets en ik speel gitaar in een band.’ Lachte hij en ik glimlachte naar hem terug.
‘Hoe noemt je band?’ vroeg ik aan hem.
‘Paramore.’ Vertelde hij me fluisterend.

‘Wauw, coole naam.’ Zei ik bewonderend. Dat was het laatste wat we allebei zeiden want we moesten allemaal te samen zingen. Tegen het einde van de les kon ik het lied redelijk goed meezingen met de rest die er al weken over deden om het goed te zingen.

Toen ik op drie jarige leeftijd voor het eerst geconfronteerd ben geweest met seksueel misbruik is mij alles afgenomen. Ik was nog een kind. Ik heb er nooit bij stil gestaan maar, vanaf het ogenblik dat dat toen gebeurd is, is werkelijk alles van me afgenomen. Mijn onschuld, mijn kind zijn, mijn spontaniteit, mijn kans op een eerlijke start in het leven, alles werkelijk gewoon afgenomen. Ik heb het zelf als kind nooit zo ervaren, omdat je totaal niet beseft, totaal niet in de verste verte nog maar kan begrijpen wat er met je gebeurd. 

Van moment A op moment B wordt je ingewijd in de harde wereld die de aarde is. Van minuut één op minuut twee ben je als kind van drie jaar een volwassene. Van het ene moment op het andere ben je gedoemd om te liegen want je hebt een geheim. Ik zal het nooit vergeten, ik zal nooit vergeten wat mijn grootvader tegen me zei.

"Dit zeg je nooit tegen iemand want dit is ons geheim. Als je dit ooit verteld zal ik in de gevangenis gaan, zullen je ouders je verstoten, en zul je zelf in een internaat komen waar er nog veel ergere dingen met jou zullen gebeuren dan datgene wat er nu gebeurd". 

Wat moet je als kind hiermee. Ik moest liegen tegen mijn ouders, liegen tegen mijn broers, plots zat ik met een levensgroot geheim. Ik mocht dit niet vertellen, nooit, want wat zou er allemaal gebeuren als ik het ooit toch zou vertellen. Niet alleen met mij maar vooral met mijn opa en mijn vader, dat wilde ik niet. 

Het was zij tegen mij. Mijn ouders die ik zo graag zag, die ik zo hard miste als ik op kamp was met de scouts, die ik zo graag zo kort bij mij had, werden mensen waarvoor ik een geheim had. Ik kon niet meer onvoorwaardelijk eerlijk zijn tegen hen, ik moest mijn geheim bewaren over datgene wat er met mij gebeurde. Waarom ??? Omdat als zij het wisten, zou opa de gevangenis ingaan, zouden mijn ouders mij uitstoten en naar een tehuis sturen waar er nog veel ergere dingen zouden gebeuren met mij.

Op die manier sta je plots helemaal alleen in het leven. Sta je alleen met al je verdriet en kan je nooit nog iemand vertrouwen. Want zelfs mama en papa, de mensen die je zo graag zien en die jij zo graag ziet worden mensen waarvoor je dingen moet verzwijgen. 

Dit stukje zal een heel groot deel uitmaken van het verwoestende verdriet dat ik jaren lang gevoeld heb. Dit stukje zal de rode draad uitmaken van de manier waarop ik opgegroeid ben. Het zal een constante zijn in het verdriet dat ik nu nog dagelijks ervaar. Ik zal hier meer over schrijven, veel meer, omdat het zo verwoestend is.

Ik heb nooit veel willen zeggen over het eigenlijke misbruik. Ik heb nooit echt veel willen vertellen over de momenten waarop ik werkelijk zo veel pijn werd gedaan. Ik heb nooit echt willen vertellen over de momenten dat ik werkelijk verkracht werd. Waarom ? Ik weet het niet. Deed het te veel pijn, of heb ik het zodanig weg gecijferd dat ik het niet meer wil weten ?

Eén situatie herinner ik mezelf nog heel goed. Het is een situatie die me zo veel pijn heeft gedaan. Het is een situatie die ik echt niet kan vergeten. 

Ik was op vakantie samen met mijn oudste broer. Ik heb drie broers, zelf was ik de middelste. Ik had één oudere broer en twee jongere. Ik was op vakantie samen met mijn oudste broer, de vader van mijn vader (mijn verkrachter)  en dus mijn "grootvader", en mijn grootmoeder. We waren op weg naar Zwitserland.  Ikzelf was er nog nooit geweest. Ik denk dat ik toen 8 jaar was. 

Onderweg, ergens in Duitsland stopten we om de "lange weg" naar Zwitserland te overbruggen . We overnachtten in een klein pension. Er werden twee kamers geboekt. Uiteraard waren mijn broer en ikzelf te jong om samen één kamer te betrekken. We moesten kiezen. Eén van ons beiden moest bij hem blijven en samen met hem de nacht doorbrengen.

Ik zie ons nog zo staan, samen in die ouderwetse hal, kijkend naar elkaar, wie blijft bij hem.

Ik zal de blik van mijn broer nooit vergeten.. Ik wist wat er zou gebeuren met hij die bij hem zou blijven. Ik wist dat hij die bij hem zou blijven een nachtmerrie zou beleven. Ik wist dat hij die zou blijven veel verdriet zou hebben. Maar bij het zien van de ogen van mijn broer, gevuld met tranen. Bij het zien van zijn blik en vooral bij het feit dat hij fysiek achter mijn grootmoeder kroop wist ik wat mij te doen stond. Ik zou die nacht beleven, als knaap van 8 jaar offerde ik mezelf op, ik zou die nacht beleven in bijzijn van mijn grootvader, mijn verkrachter wetende wat er komen zou. 

Ik zal het nooit vergeten, de discussie over wie bij wie zou slapen. De voorkeur bij mijn grootvader ging duidelijk uit naar mij toe. Toen de deuren van beide kamers gesloten werden heb ik het gezicht van mijn broer goed kunnen zien, ik zal het nooit vergeten.

Hij had de tranen in de ogen. Ik weet nog steeds niet waarom, was het verdriet om mij, verdriet om emotie, of verdriet van opluchting... ik weet het niet maar één ding weet ik zeker, ik kan me elke minuut van die nacht nog zo goed herinneren. Ik kan tot in het detail herinneren hoe de kamer er uitzag, hoe de muren er uitzagen en welk tapijt er op de grond lag. Ik heb die nacht zo veel pijn gehad, zo veel verdriet gehad en inderdaad geen oog dicht gedaan. Als ik dit hier schrijf breekt mijn  hart, het doet zo veel pijn om te beseffen wat ik als acht jarig kind heb moeten meemaken. Het doet me zo veel pijn. Ik was zo alleen, zo alleen met al mijn verdriet, zo alleen met al datgene wat mezelf werd aangedaan. 

Ik was 8 jaar, wat moest ik hiermee. Wat moest ik hiermee doen en vooral wat moest ik hier van denken. Ik wilde dit niet, ik wist totaal niet wat er met mij gebeurde ... waarom werd me dit aangedaan, waarom werd ik zo alleen achtergelaten ergens in een Duitse kamer samen met iemand waarmee ik totaal niet mee samen wou zijn. Waarom moest ik mijn broer zien huilen toen ik de deur sloot. Waarom lieten mijn ouders me achter, waarom stuurden ze me mee met iemand die me dat aandeed, ik begreep het gewoonweg niet, ik was zo alleen en ik deed toch zo mijn  best om een goeie zoon te zijn. Ik voelde me zo in de steek gelaten. Ik wou vooral plezier maken, ik wou de kwajongen zijn die ik was. Ik wou gewoon ravotten, plezier maken, ik wou naar Zwitserland, het land van hoge bergen,het land waar ik nog nooit geweest was.