Vivat Blogs

In augustus zoeken we de heide op, want die staat op zijn mooist in deze periode.  Deze wandeling begint in het centrum van Netersel.   Even ten Noorden van "Nittersel", zoals de Kempenaren zeggen, ligt het Kleine Heike.  Omstreeks 1930 was hier nog heide.  Al snel laten we de bebouwde kern achter ons en lopen via de velden en de bossen naar de Steenselaersbeemden.  In de vorige eeuw werd in dit gebied, vlak onder de oppervlakte, leem gewonnen.  Er stonden steenovens in het veld die op hout gestookt werden.  De laatste stenen werden gebakken in 1884.  Hier en daar zijn nog kuilen te zien die door de leemwinning zijn ontstaan.  Dan komen we op de Neterselse Heide, een klein maar schitterend heidegebied.  Het is een belangrijk natuurgebied, broed- en rustplaats voor vogels als de grutto, wulp en de kokmeeuw.   Via de bossen en de velden lopen we weer naar het centrum van Netersel, de startplaats.  Een korte maar mooie wandeling door een klein maar schitterend en rustig natuurgebied.  

Praktisch :

Start : aan de kerk, de Hoeve, 5534 AC Netersel

Afstand : 8 km

Parkeergelegenheid : gratis in de buurt van de kerk

Horecagelegenheid : Eetcafé Peerels, Carolus Simplexplein 15, 5534 AJ  Netersel  - telefoon +31 497 681346  - website : www.peerels.nl

Aard van de wegen : aardewegen, fietspad, verharde wegen

Klik HIER voor het fotoalbum

Ga naar Wandelwiki voor de GPS-track van deze wandeling.

Meer info over dit gebied :

Netersel is een klein landbouwdorpje in de de Noord-Brabantse Kempen.  Het dorp maakt deel uit van de gemeente Bladel en is één van de Acht zaligheden. Het dorp telt juist geen 1000 inwoners.  Rond de dorpskern liggen weilanden en velden voor landbouw, veeteelt en boomteelt.

De Neterselse Heide is een beschermd natuurmonument, gelegen ten noorden van Netersel en eigendom van het Brabants Landschap, ca 229 ha groot.  Het werd in 2004 gekocht voor € 1 van de gemeente Bladel. 

Het is een gevarieerd gebied waarin veel oude Brabantse landschapsvormen terug te vinden zijn : heide, vennen, beekdalen en bossen.  Je vindt er droge maar vooral ook natte heide.  Een zeldzaam bostype is het berkenbroekbos.  Dit bestaat uit open begroeiing van zachte berk op zure, voedselarme natte bodem. Het bos groeit traag en de bomen worden niet hoger dan 5 à 10 meter.  Er komen zeer veel verschillende planten en vogels voor.  Om de Neterselse Heide in goede conditie te houden worden enkele delen van het gebied begraasd. 

zondag 22 augustus 2010

Dag allerbeste blog lezers,

Het verhaal stopte in een kleine internetshop op iemand zijn zoldertje in Sur, twee dagen geleden. Tijd voor een update en op algemene aanvraag het toilet-stuk. (om de spanning erin te houden en iedereen te verplichten tot het einde te lezen, eerst de update)

Van het kustplaatsje Sur trokken we het binnenland in. De wegen liggen er hier echt goed bij en dat is voor de Omani (hun rijstijl beschreef ik reeds in een vorige blog) een reden om goed door te vlammen. Ze vliegen ons langs alle kanten voorbij omdat onze auto bij 120 een vervelend biepje begint te maken (goed gezien van de constructeur). De rit gaat dus zeer vlot al moet je soms eens stoppen voor een dromedaris die hier een kameel wordt genoemd (en eigenlijk hebben ze gelijk want volgens Wikipedia is 'dromedary' een ondersoort van de kameel en noemt hij ook 'Arabian Camel') Het beestje trok zich niet veel aan van onze Mitsibushi en keek ons spottend aan met een blik van "ge durft toch niet tegen mij rijden". En hij had gelijk, dat durvde ik niet! Even wachten dus tot 'zijne kameeligheid' een lekker struikje naast de baan zag staan en plaats maakte.

We hadden een meeting met Rachid, een lid van een Bedoeinen familie die een 'desert' camp uitbaten. (Nomadic desert camp) Om 4u30 zouden we hem in Al Wasil, een dorpje langs de weg tussen Al Kamil en Ibra, ontmoeten. Al Wasil ligt op de rand van de 'Wahiba Sands' woestijn, een 150 km lange woestijnstrook waarin we met onze auto niet ver zouden raken. Rachid was op de afspraak en we konden overstappen in zijn Nissan 4x4. Tijdens het ritje naar hun kamp kregen we een goed idee van hoe deze woestijn eruit ziet, precies zoals je je voorstelde als kind. Hoge duinen zand en verder niets. Hier en daar rijden we langs enkele hutjes van de Bedoeinen die nog altijd graag in de woestijn vertoeven. Volgens Rachid is het moeilijk ze te tellen omdat ze rondtrekken en ze de regeringsambtenaren ofwel nooit tegenkomen of juist meerdere keren en dus dubbel geteld worden. Hoe hij de weg hier kan vinden is ook al een raadsel, hij rijdt gewoon rechtstreeks naar het camp (op de duinen kan je niet afgaan want die verplaatsen zich) en weet welke plekjes te vermijden om niet vast te zitten. De moderne Bedoein heeft naast zijn vee (dromedarissen, schapen en geiten) een stevige alleterreinwagen waarmee ze hun water en proviand gewoon in Al Wasil gaan kopen. op de vraag waarom ze dan toch in de woestijn blijven wonen kwam een simpel antwoord: "You'll see, it is very quiet" Na het ritje kwamen we aan in hun kamp waar ze tot 44 gasten kunnen ontvangen, wij waren echter de enigsten (niemand komt op het warmste moment en tijdens de Ramadan).

We kregen dadels, water en koffie. Volgens Rachid moet je als je dan toch over de Ramadan-schreef gaat het ineens met stijl doen. Het is trouwens niet echt verstandig om de water regel te volgen in de woestijn want water is je beste vriendje tussen deze zandduinen.

Na het 5-uurtje reden we richting de grootste duinen van deze woestijn om de zonsondergang te aanschouwen. Het was een kleine tactische fout van Valerie om haar gordeltje niet aan te doen want ze vloog bij het duin-hoppen van de ene kant naar de andere. Ze knuffelde in willekeurige volgorde de zetel, het plafond en het proviand in de koffer. Petje af voor de rijkunsten van onze woestijnbewoner en voor het feit dat hij het kamp zonder problemen terug wist te vinden, ik hield hem in de gaten om te zien of ie niet stiekem een kompas gebruikte. Misschien planten ze dat in bij kleine Bedoeintjes, "Ali, je bent nu 6 jaar, het is tijd voor uw kompaske, even bukken..."

We kregen een avondmaal met stukjes kip en schaap sate van eigen kweek. Ik raakte even in een vicieuze vreet cirkel met onze woestijnvriend. Hij reikt mij een schaap-sate aan, die ik niet durf te weigeren uit beleefdheid en opat, Rachid denkt dat ik nog honger heb en reikt een nieuwe aan die ik, uit beleefdheid, niet weiger. Dit ging een tijdje door tot ik een klein stemmetje uit mijn maag hoorde roepen: "are you kidding me?" Ik moest dus echt wel de volgende sate weigeren, "dan maar een stukje kip?", vroeg hij...Na dat stukje was mijn maag het echt beu. Toen ze daar beneden dreigden met voedsel terug naar boven te sturen ben ik maar gestopt. We kregen een koel waterpijpje om te bekomen aan het kampvuur. Op onze vraag konden we buiten slapen en de volgende morgen waren we een unieke ervaring rijker. "You didn't feel scorpions or snake tonight?", vroeg Rachid. "Euh, nee en bovendien bedankt om dat niet gisteren te zeggen of we hadden minder goed geslapen."

Na het ontbijt bracht Rachid ons terug naar Al Wasil en reden we naar de historische stad Nizwa. De namiddag brachten we aan het zwembad door want dat mag ook wel eens, we hebben tenslotte vakantie. De volgende dag (vandaag dus) bezochten we het fort van Nizwa, de Souk (klein marktje) en probeerden we tot op de hoogste top van Oman (Jabel Shams) te rijden. Die poging hebben we moeten opgeven ergens halverwege want de wegen waren niet langer compatibel met een Mitsubishi Lancer.

Morgen verlaten we Oman en trekken we naar Al-Ain in de Emiraten...het zit er hier bijna op, jammer...

Tot de volgende zitting!

Kris en Valerie

PS: Berichtje van Valerie aan Catherine en Emily: "Je kan nooit koud genoeg hebben"

PS 2:op algemene aanvraag dan toch maar:

Het Toiletstuk:

Dit stukje gaat over de afwezigheid van toiletpapier in de meeste openbare toiletten en een vermoeden over de gebruikte tactiek van de locale bevolking na hun...euh...boodschap. Het was ons dus opgevallen dat er bijna nooit toiletpapier is op de openbare toiletten (gelukkig wel in de hotels). Naast elk toilet hangt ook een kabeltje van ongeveer 1 m lang met daarop een spuitstuk dat een hoek van 90 graden vormt. Het water verlaat dit spuitstuk onder hoge druk als je op de achterkant van het spuitstuk op een hefboompje duuwt. Mijn eerste gedacht was dat dit een hulpstuk was om het toilet te reinigen aangezien het water onder zo'n hoge druk zit...een sporen-remover als't ware. Het was mij ook opgevallen dat de toiletten ook altijd nat waren op de vloer, toilet zelf en zelfs de muur.

Ik heb mij eens op een bankje buiten een publiek toilet gezet om de locals te observeren. Zeer verhelderend zo bleek. De eerste kwam buiten en was echt nat van kop tot teen. Vreemd maar dit kon wel het gevolg zijn van een accidentje dat de besten wel eens overkomt. Toen echter nummer twee en drie ook zo buiten kwamen konden we van een trend spreken. Als we alle elementen dus even naast elkaar leggen en we brengen het unieke design van het speciale spuitstuk in rekening is er bijna geen andere mogelijkheid dan dat deze slang gebruikt wordt ter vervanging van toiletpapier! De hoek van 90 graden zorgt ervoor dat men makkelijk kan richten en dit verklaart ook het vele water op muur, vloer, toiletbril -en bezoeker.

Ik heb iedere keer gewacht tot we in't hotel waren alvoorens toe te geven aan de roep van de natuur...

Cee-Lo (Green), de zanger van Gnarls Barkley, brengt dit jaar een soloalbum uit en dit is zijn eerste single. Nee, geen cover van het nummer van Lily Allen, maar wel minstens zo aanstekelijk en goed.

Beste lezertjes,

De blog was een tijdje off-line en gisteren zaten we in the middle of nowhere dus het is weer enkele dagen geleden dat er nog een blog-postje kwam. Ik probeer het allemaal even te vertellen in de beperkte tijd die we hier hebben. We hebben immers een afspraak in het midden van de woestijn met een Bedoeinen familie om een nachtje te slapen in de Wahiba Sands woestijn. (we moeten nog zo'n 200 km rijden en het is moeilijk in te schatten hoe lang dat zal duren op deze wegen)

Voila, daar ga ik. Neem een koffie, zet u efkens. (tussen haakjes, ik zit op een tuinstoeletje zonder koffie want het is Ramadan he, grrr) Na het duikavontuur van donderdag sliepen we nog een nachtje in Muscat. Valerie sliep ietsje minder goed dankzij haar nieuwe huidtype. (ze is nu lid van de roodhuiden). Vrijdag verlieten we Muscat en we reden een secundair wegje op naar Al Seifa, onderweg zouden er enkele mooie baaitjes te vinden zijn om te snorkelen. De weg werd wel echt secundair en niet meer geschikt voor onze Lancer na een tijdje, we moesten dus terug om ons chassis te sparen van een verdere marteling. Dit leide even tot een verhitte discussie met mijn navigator tijdens de terugrit. Ineens merkte ik op dat we een afslagje gemist hadden en konden we terug verder. Weerom een verhitte discussie met mijn Navigator over twee puntjes:

• Wie was verantwoordelijk voor het missen van de afslag?
• Wie heeft er de boel kunnen redden door op de terugweg als eerste de afslag te zien?

Het mag duidelijk zijn dat mijn standpunt inzake deze discussie de volgende was:

• Vraag 1: Valerie
• Vraag 2: Ikzelf

De navigator was echter niet akkoord en het debat werd ingewikkelder dan de staatshervorming. We vonden echter een echt Belgisch compromis:

• Ik reed te snel en Valerie was niet aan het opletten, Beiden fout!
• Ik zag iets wat leek op een splitsing en vertraagde zodat Valerie in de verte het bordje kon zien, beiden zijn dus verantwoordelijk voor het vinden van de juiste weg!

Na dit euvel vonden we een prachtige eenzame baai in Bandar Khayran waar we heerlijk konden snorkelen, deze keer met een T-shirt om een nieuw kreeft-verhaal te vermijden. Het is hier echt wel de moeite om de snorkelbril op te zetten want het water is zeer helder en zit boordevol met kleurrijke vissen. Valerie hanteert hier de wetenschappelijke benamingen "Nemo-visjes", "zonnebril-vis" en "aaarghhh-een-kwal-...-ah-nee-toch-niet-vis".

Hierna reden we verder naar Sur waar we de nacht doorbrachten. Zaterdag bezochten we het pittoresk dorpje Sur met aan de overkant  de baai Ayjah. Onze gebeden werden verhoord en het was een bewolkte dag met een stevig briesje, voor het eerst was de temperatuur dus te dragen! In Sur bezochten we de vuurtorentjes die de baai markeren en de dokken waar ze nog schepen maken met de hand. (en ik veronderstel toch ook met een bijl en schaaf) Zaterdag is hier echter de plaatselijke zondag, dus er werd niet gewerkt. (ik kon dus niet nagaan of ze het effectief allemaal met de hand doen)

In de namiddag reden we door naar Ras Al-Hadd waar we de enigste gasten waren in het Beach hotel (er is namelijk geen enkele toerist die zo zot is hier op reis te komen tijdens de warmste maanden en de Ramadan). Het strandje zag er echt snorkel-friendly uit dus brachten we de namiddag door al snorkelend. Tijdens onze wandeling naar de zee zagen een we een Toyota Pathfinder tot aan zijn wiel-as in het mulle zand zitten. De Pathfinder werd bevolkt door drie Duitsers die ik voor het gemak een naam zal geven: Fritz, Heidi en Helga. (ik zal er niet ver naast zitten). Fritz en zijn gevolg dachten even tot aan de zee te rijden en maakten zich geen zorgen, ze hadden immers een 4x4. We hielpen even met duwen maar dit zou toch een maat voor niets zijn. In de verte kwam de plaatselijke bevolking al ter hulp met een echte 4x4 om onze Oosterburen eruit te trekken. Fritz bedankte ons vriendelijk en vroeg of we gingen snorkelen. "Nee hoor, we wandelen gewoon graag in zwembroek met deze trendy duikbril en flippers", lag even op mijn tong maar ik kon me inhouden. De snorkeltrip was weerom fantastisch en ik zag een zeeschildpad (haha! 1-1)

De meest indrukwekkende ervaring, tot nog toe, zou die avond komen. Oman is van levensbelang voor het voortbestaan van de groene zeeschildpad die op de stranden aan de Oostkust zijn eitjes komt leggen. Deze schildpad is met uitsterven bedreigd en daarom heeft de overheid hier 45km kuststrook afgesloten zodat de beestjes (alhoewel, 1m lang en 250 kg is geen beestje meer) rustig hun ding kunnen doen. Op twee plaatsen (Raz al-Jinz bij ons) kan je 's morgens voor zondsopgang en 's avonds een bezoek brengen onder begeleiding van de wetenschappers uit het reservaat. We hadden ons ingeschreven en om 20u30 stonden we klaar met zo'n 10 andere mensen (grotere groepen worden niet toegelaten). Fritz, Helga en Heidi waren er ook bij! De wandeling op het strand was echt een ervaring om nooit te vergeten.Om de beestjes niet te storen mochten we geen foto's nemen en enkel de begeleider had een zaklamp (want die wist hoe hij moest schijnen om de mama zeeschildpad niet te storen tijdens haar bezigheden). De schildpad paart als hij 37 jaar oud is, een keer elke drie jaar(dit doen ze in de zee omdat zo'n gedrag niet mag aan land, zeker niet tijdens de Ramadan). Als de eitjes bevrucht zijn, kruipt het vrouwtje onder de duisternis het strand op, met haar achterpoten (of flippers, vinnen, ...) maakt ze een diepe put waar ze een 100 golfbal-achtige eitjes in legt. Daarna gooit ze het nest dicht en graaft ze 3m verder een nieuwe put om roofdieren af te leiden van het echte nest, daarna kruipt ze terug de zee in. Dit hele proces duurt omgeveer 2u wat voor zo'n beest een spurtje is. Na 2 maand komen de eitjes uit en haasten de 100 kleine schildpadjes zich een weg naar de zee. We hebben alles kunnen zien, inclusief een nest dat uitkwam en de schattige kleintjes die naar de zee vluchtten. Van deze kleintjes zullen er slechts 2 op 1000 de volwassen leeftijd van 37 jaar bereiken, ze zijn immers een lekkere sushi voor de vele roofvissen en haaien.

Deze morgen reden we terug naar Sur waar ik nu zit in een internetshop die goed verborgen lag op de zolder van een rijwoning. Zoals gezegd trekken we van hieruit het binnenland in om te slapen in een tent in de woestijn...aaahh, echt vakantie.

Tot over enkele dagen want de internet tent zal vrees ik niet aangsloten zijn.

Kris en Valerie